ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟ ΕΡΤ

το αποφάσισα. το σκεφτόμουν καιρό τώρα. τα πρόσφατα γεγονότα με τον κούλογλου είναι απλά η αφορμή. θέλω να σταματήσω να πληρώνω "ανταποδοτικό τέλος υπέρ της ερτ"!

έχουν αναφερθεί πολλοί στο θέμα ως τώρα (nassoskappa, anemos, maramenasyka, kelsos, enet, havai, www-pelatis) και έχω διαβάσει διάφορες απόψεις. κάπου γράφουν ότι είναι αντισυνταγματικό να μας υποχρεώνει μια εταιρεία κοινής ωφέλειας να πληρώνουμε για τις υπηρεσίες τρίτων. βρήκα και οδηγίες για να αρνηθείς να πληρώσεις την εισφορά υπέρ της ερτ καταθέτοντας το υπόλοιπο του λογαριασμού (αφαιρώντας την εισφορά της ερτ) στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων. διάβασα ότι ανάλογη στάση με το τπ&δ είχε ξεκινήσει στη μεταπολίτευση και η μελίνα μαζί με άλλους, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. πριν δυο χρόνια θυμάμαι και τον ψαριανό στον best να μαζεύει υπογραφές για παρόμοια πρωτοβουλία. άγνωστο τι απέγινε...

τέλος, βρήκα μια από αυτές τις διαδικτυακές ψηφοφορίες που υπογράφεις ηλεκτρονικά. το αναφέρω για όσους συμμερίζεστε τον πόνο μου. δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να γίνει. μποϋκοτάζ στα κανάλια της ερτ για να πατώσουν; βουβή διαμαρτυρία στην πλατεία συντάγματος; κι αν μας κάνουν αντίποινα, και μας κόψουν παραδειγματικά το παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικού πατινάζ;... σκέφτομαι μια πιο δραστική λύση: να πάρουμε όλοι κεριά και να κόψουμε το ρεύμα - αλλά φοβάμαι ότι αν διαδοθεί και γίνει μόδα, θα βάλουν στην τιμή του κεριού "εισφορά υπέρ της ερτ".

σχετικό: πριν λίγες βδομάδες, εξαιτίας μιας κόντρας της ερτ με τη nova για τις μεταδόσεις του euro, είχαν γεμίσει τους δρόμους με αφίσες που διαφήμιζαν πόσο τυχεροί είμαστε που θα δούμε τους αγώνες "χωρίς συνδρομή". μας δουλεύουν κι από πάνω..

Στέλιος Μόσχος


.ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΕΙΣΠΡΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΤΕΛΩΝ ΤΗ-ΛΕΟΡΑΣΕΩΣ (Δελτίο Φορολογικής Νομοθεσίας 1991)


Του ΛΟΥΚΑ ΘΕΟΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ
Καθηγητή της Δημοσίας Οικονομίας και Δημοσιονομικής
Νομοθεσίας εις την Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών
του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ι.Α. Επί δεκαέξι χρόνια εισπράττεται με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ από τους καταναλωτάς ηλεκτρικού ρεύματος παράνομη εισφορά υ-πέρ της ΕΡΤ, η οποία ανέρχεται ανά δίμηνο στο πόσο των δύο δισε-κατομμυρίων δραχμών περίπου και ύστερα από την πρόσφατη αύξη-ση της θα υπερβαίνει το ποσό των 3.500.000.000 δραχμών ανά δί-μηνο.
Πράγματι ο αρχικός νόμος 230/1975 με το άρθρο 8 ηθέλησε να δώ-σει εξουσιοδότηση στο Υπουργικό Συμβούλιο, με απόφαση του να επιβάλλεται ανταποδοτικό τέλος υπέρ της ΕΡΤ. Μέχρι τότε τα έσοδα της ΕΡΤ ή των προκατόχων της ήταν: επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό, οι συνδρομές που η ΕΡΤ εισέπραττε από τους κατό-χους ραδιοφώνων και τα έσοδα από διαφημίσεις.
Σε εκτέλεση λοιπόν του άρθρου 8 (παράγραφος 1) του νόμου 230/1975 εξεδόθησαν: Η υπʼ αριθ. 203/1975 πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία καθορίσθη για πρώτη φορά η εισφορά υ-πέρ της ΕΡΤ. Εν συνεχεία, η υπʼ αριθ. 229/1980 πράξη του Υπουργι-κού Συμβουλίου με την οποία αυξήθη η εισφορά αυτή. Και τέλος, η υπʼ αριθ. 101/1984 πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία αυξήθη η περαιτέρω εν λόγω εισφορά.
Όλες αυτές οι αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου δεν επέβαλ-λον την εισφορά υπέρ της ΕΡΤ εις βάρος των κατόχων συσκευών ραδιοφώνου και τηλεοράσεως, αλλά εις βάρος των καταναλωτών η-λεκτρικού ρεύματος με βάση την αξία της καταναλισκομένης κατά μήνα ηλεκτρικής ενεργείας, δηλαδή εις βάρος των κατόχων μετρη-τού καταναλώσεως ρεύματος.
Έτσι λοιπόν με την εισφορά της ΕΡΤ επεβαρύνετο οποιοσδήποτε κα-ταναλώνει ηλεκτρικό ρεύμα, ανεξαρτήτως εάν είναι κάτοχος ή όχι συσκευής ραδιοφώνου ή τηλεοράσεως. Με αποτέλεσμα να επιβαρύ-νονται και οι περιπτώσεις καταναλώσεως ρεύματος σε βοηθητικούς ή κοινόχρηστους χώρους, ακόμη και σε εκκλησίες και σε νεκροταφεία.
Όλα αυτά προσδίδουν στην εισφορά υπέρ της ΕΡΤ την έννοια του φόρου και όχι του ανταποδοτικού τέλους όπως το τελευταίο ήθελε η εξουσιοδοτική διάταξη του ν. 230/1975. Και η επιβολή της ήταν α-ντισυνταγματική, δεδομένου ότι το ισχύον Σύνταγμα του 1975 στο άρθρο 78 § 1 ορίζει ότι: κανείς φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράτ-τεται χωρίς τυπικό νόμο, χωρίς δηλαδή πράξη της Νομοθετικής Ε-ξουσίας.
Αυτά εδιδάσκοντο και διδάσκονται από τον υποφαινόμενο εις τους φοιτητάς ως εκ της επιστημονικής ειδικότητος του στο Φορολογικό Δίκαιο.
Αλλά επειδή ισχύον δίκαιο είναι οι υπάρχοντες νόμοι υπό την ουσια-στική τους έννοια, όπως ερμηνεύονται και εφαρμόζονται από τα δι-καστήρια και όχι από τη θεωρία, έπρεπε λοιπόν να λυθεί το νομικό αυτό θέμα από τη νομολογία.

Β. Γιʼ αυτό άσκησα αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά της τελευταίας πράξεως του Υπουργικού Συμβουλί-ου, δηλαδή κατά της υπʼ αριθ. 101/1984, η οποία είχε απλώς αυξή-σει περαιτέρω την εισφορά υπέρ της ΕΡΤ αιτούμενος την ακύρωση της κανονιστικής αυτής διοικητικής πράξεως για τρεις λόγους:
α. Ως παρανόμου, διότι ενώ με το νόμο εσκοπήθη η επιβολή ανταπο-δοτικού τέλους, τα κριτήρια που καθόρισε ως βάση το Υπουργικό Συμβούλιο για τον προσδιορισμό του ύψους του επιβαλλόμενου τέ-λους δεν ήταν συναφή με τις υπηρεσίες που παρέχονται από την ΕΡΤ, ούτε επιτήδεια να οδηγήσουν στην επιβάρυνση κάθε φυσικού ή νομικού προσώπου ανάλογα, με τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
β. Ως αντισυνταγματικής, γιατί στην πραγματικότητα αντί για αντα-ποδοτικό τέλος με την κανονιστική αυτή πράξη του Υπουργικού Συμ-βουλίου, επεβάλλετο φόρος και επομένως η επιβολή του φόρου δεν ήταν σύμφωνη με τις §§ 1 και 4 του άρθρου 78 του Συντάγματος.
γ. Επικουρικά, ως αναιτιολόγητου, διότι στην κανονιστική πράξη 101/84, δεν ανεφέρετο η αναλογική σχέση μεταξύ των αναμενόμε-νων εσόδων από την επιβολή του ανταποδοτικού τέλους και των προβλεπομένων εξόδων για τη λειτουργία της σχετικής υπηρεσίας.
Βέβαια, από παλαιότερα η διαίσθηση επωνύμων πολιτών είχε οδηγή-σει στη δικαστική αμφισβήτηση της νομιμότητος της εισπραττομένης με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ. Εντούτοις, το θέμα δεν ήταν ούτε είναι εύκολο. Είναι μείζον νομικό ζήτημα. Αυ-τό αποδεικνύεται μεταξύ των άλλων από το γεγονός, ότι συνάδελφος της Νομικής Σχολής Αθηνών υπεστήριξε το αντίθετο ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά την εκδίκαση της υποθέσεως.
Εξάλλου, ανάλογο ζήτημα έχει κατʼ επανάληψη απασχολήσει το Συ-νταγματικό Συμβούλιο της Γαλλίας, προς τις αποφάσεις του οποίου συγκλίνει και η υπʼ αριθμόν 2909/1988 ακυρωτική επί του θέματος απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας της Χώρας μας.
Πράγματι, η απόφαση αυτή του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγάλων αποφάσεων του, έκρινε, υπό την προεδρία του τότε Αντιπροέδρου κ. Ηλ. Ντόκα και με Εισηγητή το Σύμβουλο της Επικρατείας κ. Ηλ. Παπαγεωργίου, δεκτή την αίτη-ση ακυρώσεως κατά της υπʼ αριθ. 101/28-11-1984 πράξεως του Υ-πουργικού Συμβουλίου και απέρριψε την ασκηθείσα υπέρ της πρά-ξεως αυτής παρέμβαση της ΕΡΤ.
Η αιτιολογία της εν λόγω ακυρωτικής αποφάσεως του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι ότι η πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου υπε-ρέβη την εξουσιοδοτική διάταξη της § 1 του άρθρου 8 του ν. 230/1975 και επέβαλε φόρο υπέρ της ΕΡΤ και όχι ανταποδοτικό τέ-λος, όπως το τελευταίο ήθελε η διάταξη αυτή του Νόμου. Και τούτο λόγω της αποσυνδέσεως της εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ από τις παρεχό-μενες απʼ αυτήν υπηρεσίες.
Πα να είναι δε ανταποδοτικό τέλος, σύμφωνα με την εξουσιοδοτική διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 8 του ν. 230/1975, η εισφο-ρά υπέρ της ΕΡΤ, θα πρέπει κατά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, τα κριτήρια καθορισμού της εισφοράς αυτής (ως προς τα υποκείμενα και το ύψος της) να είναι «συναφή προς τας υπό της υπέρ ης το τέλος τούτο ΕΡΤ παρεχόμενος υπηρεσίας και επιτήδεια να αγάγουν εις επιβάρυνσιν εκάστου φυσικού ή νομικού προσώπου α-νάλογον προς τας παρεχόμενος. υπηρεσίας».

ΙΙ.Α. Η ακυρωτική αυτή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας εδημοσιεύθη την 30ή Ιουνίου 1988. Παραταύτα και μετά την από-φαση αυτή μέχρι σήμερα η κριθείσα ως παράνομη εισφορά υπέρ της ΕΡΤ εξακολούθησε να εισπράττεται, παραγνωρίζουσα η Πολιτεία την erga omnes ισχύ του ακυρωτικού δεδικασμένου των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Η ΕΡΤ (Ελληνική Ραδιοφωνία-Τηλεόραση, Ανώνυμος Εταιρία) για να δικαιολογήσει τη μη συμμόρφωση της προς την ακυρωτική των τε-λών της απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας κατέθεσε, εν συ-νεχεία, την 18η Οκτωβρίου 1988, ενώπιον του Ανωτάτου Ειδικού Δι-καστηρίου ΑΕΔ) (άρθρο 100 του Συντάγματος) Αίτηση για την άρση αμφισβητήσεως ως προς την έννοια της επιμάχου εξουσιοδοτικής δι-ατάξεως της παραγράφου 1 του άρθρου 8 του ν. 230/1975, ισχυρι-ζόμενη ότι την εισφορά αυτή υπέρ της ΕΡΤ την είχαν κρίνει οι υπʼ α-ριθ. 240 και 241/1984 αποφάσεις του Αρείου Πάγου ως ανταποδοτι-κό τέλος.
Η ως άνω Αίτηση της ΕΡΤ προσδιορίσθη αρχικώς προς εκδίκαση την 25/1/1989 και μετά τρεις αναβολές (22 Φεβρουαρίου, 10 Μαΐου 1989) εξεδικάσθη τελικώς την 4η Οκτωβρίου 1989.
Επί της αιτήσεως αυτής η Έκθεση του Εισηγητού Συμβούλου της Ε-πικρατείας κ. Γεωργίου Κουβελάκη, μέλους τότε του ΑΕΔ, ήταν α-πορριπτική: τόσον ως προς το τύποις παραδεκτό της αιτήσεως της ΕΡΤ, όσον και ως προς το ουσία βάσιμο αυτής, υπό την έννοια ότι δεν υπήρχε αντίθεση μεταξύ της αποφάσεως 2909/1988 του Συμ-βουλίου της Επικρατείας και των αποφάσεων 240 και 242/1984 του Αρείου Πάγου, ως προς την έννοια της εξουσιοδοτικής διατάξεως της παραγράφου 1 του άρθρου 8 του Νόμου 230/1975.

Β. Κατά την αγόρευση μου ενώπιον του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστη-ρίου την ημέρα (4/10/1989) της συζητήσεως της εν λόγω υποθέσε-ως υπεστήριξα μεταξύ άλλων και τα εξής:
«...Επί της ουσίας, πράγματι μεταξύ των αποφάσεων 240 και 241/1984 του Α.Π. αφενός, και της αποφάσεως 2909/1988 του ΣτΕ αφετέρου, δεν υπάρχει αντίθεση.
Και τούτο, για τρεις λόγους:
Πρώτον, για το βασικό λόγο, που επισημαίνει η Έκθεση του κ. Συμ-βούλου, ότι το καθένα από τα δύο Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας μας έκρινε επί διαφορετικού θέματος.
Ο μεν ΑΠ έκρινε στις αποφάσεις 240 και 241/1984 επί ζητήματος απαλλαγής των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου από την ει-σφορά υπέρ της ΕΡΤ, συγκρίνοντας τις διατάξεις του άρθρου 8 του Νόμου 230/1975 με εκείνες του νόμου 173/1975.
Το δε Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε, ότι η υπʼ αριθ. 101/1984 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου εξεδόθη καθʼ υπέρβαση της ε-ξουσιοδοτικής διατάξεως της § 1 του άρθρου 8 του Ν. 230/1975, ε-πειδή η κανονιστική αυτή Πράξη επέβαλε φόρο και όχι ανταποδοτικό τέλος, όπως το τελευταίο προέβλεπε ο Νόμος 230/1975 στην επίμα-χη εξουσιοδοτική διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 8.
Άλλος λόγος είναι ότι η απόφαση 240/1984 του ΑΠ εν παρόδω ανα-φέρει την εξουσιοδοτική διάταξη της § 1 του άρθρου 8 του Ν. 230/1975, χωρίς δηλαδή να την ερμηνεύει.
Και ο τρίτος λόγος είναι, ότι ο ισχυρισμός της αιτούσης πως η 2909/1988 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, ερμηνεύοντας τη διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 8 του Ν. 230/1975, εδέ-χθη ότι είχε προβλέψει φόρο, είναι αναληθής. Διότι αντιθέτως τούτο εδέχθη η ως άνω δικαστική απόφαση για την κανονιστική Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, την οποία και ακύρωσε».
Επιπλέον, ανέφερα: «ότι η Αιτούσα δε θα έπρεπε να απασχολήσει το ΑΕΔ, και αντʼ αυτού θα έπρεπε να είχε από δεκαεξαμήνου εισηγηθεί στην Κυβέρνηση να θεσπισθεί η υπέρ της ΕΡΤ εισφορά με τυπικό νό-μο, όπως το επιβάλλει το Σύνταγμα, επειδή ακριβώς πρόκειται για φόρο. Και ότι δεν είναι, εν προκειμένω, δυνατή η υλοποίηση της βουλήσεως του Νομοθέτου για επιβολή ανταποδοτικού τέλους, θέμα που έχει κατʼ επανάληψη απασχολήσει το Γαλλικό Συνταγματικό Συμβούλιο».
«Έτσι και μόνον θα νομιμοποιηθεί για το μέλλον η παράνομη μέχρι σήμερα είσπραξη εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ ποσού 2.000.000.000 δραχμών περίπου ανά δίμηνο»,
«Βέβαια, κατά την άποψη μου, λόγω του ότι υπηρετώ την Επιστήμη του Δημοσιονομικού Δικαίου θα ήταν ευχής έργο να καταργηθεί η εισφορά αυτή:
- προκειμένου να καθιερωθεί τακτική επιχορήγηση της ΕΡΤ από τον Κρατικό Προϋπολογισμό
- και κατʼ ακολουθία, αυστηρός δημοσιονομικός έλεγχος στην οικο-νομική διαχείριση του δημοσίου αυτού οργανισμού».
Για την υπόθεση αυτή το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο εξέδωσε την 20ή Δεκεμβρίου 1989 απορριπτική απόφαση επί της Αιτήσεως της ΕΡΤ, για τυπικούς λόγους.
Παραταύτα η παράνομη και αντισυνταγματική είσπραξη της εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ εξακολουθεί και μετά την απορριπτική απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, από την Πολιτεία μας να επιβάλλεται στους καταναλωτάς του ηλεκτρικού ρεύματος.

III. Και ενώ λοιπόν ανεμένετο η εν λόγω επί μακρώ χρόνω παράνο-μη επιβολή και είσπραξη της εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ να νομιμοποιη-θεί του λοιπού με τυπικό νόμο, κατά συμμόρφωση εξάλλου και προς το σκεπτικό της υπʼ αριθμ. 2909/1988 γνωστής ήδη ακυρωτικής α-ποφάσεως του Συμβουλίου Επικρατείας, παραταύτα η Εκτελεστική και πάλιν Εξουσία με την υπʼ αριθμ. 154/25-1-1991 Απόφαση της εξ Υπουργών Επιτροπής Τιμών και Εισοδημάτων (ΦΕΚ τ, Βʼ 110/28-2-1991), επέβαλε από 1/1/1991 και εφεξής στους καταναλωτάς ηλε-κτρικής ενεργείας μηνιαίας αξίας άνω των 500 δραχμών κατά μετρη-τά, μηνιαία εισφορά υπέρ της ΕΡΤ 500 δραχμών ήτοι διπλάσιο ποσό εισφοράς σε σχέση με το οριακό ποσό των 250 δραχμών που προε-βλέπετο στην υπ. αριθμ. 101/1984 Πράξη του Υπουργικού Συμβου-λίου για τους καταναλωτάς ηλεκτρικής ενέργειας μηνιαίας αξίας α-νωτέρας των 3.000 δραχμών.
Η κανονιστική δε αυτή Απόφαση της Επιτροπής Τιμών και Εισοδημά-των εξεδόθη βεβαίως κατʼ εξουσιοδότηση του νέου νόμου 1730/1987 με τον οποίο ιδρύθη η ΕΡΤ ΑΕ ως ενιαίος φορέας.
Πλην όμως και οι σχετικές επί του θέματος διατάξεις του νόμου αυ-τού δεν επιλύουν το νομικό πρόβλημα της εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ, διότι συνδέουν ευθέως την υποχρέωση καταβολής της εισφοράς αυ-τής και πάλιν με τον κάτοχο μετρητού ηλεκτρικής ενέργειας.
Ειδικότερα, θα πρέπει να επισημανθεί, ότι ο Νόμος 1730/18 Αυγού-στου 1987, δε διαφέρει, καταρχήν, από τον προϊσχύσαντα Νόμο 230/1975 όσον αφορά στην επιβολή της αναγκαστικής χρηματικής εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ ως ανταποδοτικού τέλους εις βάρος κάθε φυσικού προσώπου που κατοικεί στην Ελλάδα και κάθε νομικού προσώπου που ασκεί δραστηριότητα στη Χώρα μας. Δηλαδή, και στους δύο αυτούς νόμους υπάρχει η αυτή εξουσιοδότηση για επιβο-λή με κανονιστική διοικητική πράξη σε βάρος των πολιτών αναγκα-στικής χρηματικής εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ ως ανταποδοτικού τέλους. Η μόνη διαφορά που υπάρχει μεταξύ της περιεχόμενης στην παρ. 1 του άρθρου 8 του Νόμου 230/1975 εξουσιοδοτήσεως και εκείνης της διατάξεως της παρ. 2 του άρθρου 14 του Ν. 1730/1987, είναι π ε-ξής: Ότι η τελευταία αυτή διάταξη περιορίζει την εξουσιοδότηση και προκαθορίζει ευθέως την επιβολή ανταποδοτικού τέλους (εισφοράς) υπέρ της ΕΡΤ σε βάρος των κατόχων «μετρητή ή μετρητών κατανα-λώσεως ηλεκτρικής ενέργειας για κάθε μετρητή», πράγμα το οποίο είχε τελευταία προβλεφθεί με την υπʼ αριθ. 101/1984 Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου που ακυρώθη με την απόφαση 2909/1988 του Συμβουλίου της Επικρατείας. Άφησε δε ο Νόμος 1730/1987, κα-τά ρητή εξουσιοδότηση του, το ύψος της εν λόγω αναγκαστικής χρηματικής εισφοράς των καταναλωτών του ηλεκτρικού ρεύματος, να ρυθμίζεται «με απόφαση της Επιτροπής Τιμών και Εισοδημάτων ύστερα από πρόταση του διοικητικού συμβουλίου της ΕΡΤ-ΑΕ, γνώμη της Α.Σ.Κ.Ε. Τηλεθεατών-Ακροατών και εισήγηση του εποπτεύοντος Υπουργού».
Με άλλα λόγια, τα δύο αυτά νομικά καθεστώτα, το προΐσχύσαν υπό τον Νόμο 230/1975 και το ισχύον υπό το Νόμο 1730/1987 συμπί-πτουν, αφού πρόκειται και στις δύο περιπτώσεις για επιβολή με κα-νονιστική διοικητική πράξη αναγκαστικής χρηματικής υπέρ της ΕΡΤ εισφοράς των καταναλωτών κατά μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος.
Έτσι λοιπόν και ο Νόμος 1730/1987 ευρίσκεται σε πλήρη αδυναμία να επιλύσει το νομικό ζήτημα που προέκυψε ύστερα από την ακυρω-τική απόφαση 2909/1988 του ΣτΕ, αφού με την απόφαση αυτή ρη-τώς εκρίθη πλέον ότι η αναγκαστική αυτή χρηματική εισφορά των καταναλωτών ηλεκτρικού ρεύματος είναι φόρος και όχι ανταποδοτι-κό τέλος. Τούτο σημαίνει ότι η διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 14 του νέου Νόμου 1730/1987, που εξουσιοδοτεί τη Διοίκηση να καθο-ρίζει αυτή το ύψος της εν λόγω χρηματικής εισφοράς, είναι έκδηλα αντισυνταγματική, αφού στις παραγράφους 1 και 4 του άρθρου 78 του Συν/τος ορίζεται ότι κανείς φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράτ-τεται χωρίς τυπικό νόμο (χωρίς δηλαδή πράξη της Βουλής) και ότι δεν επιτρέπεται νομοθετική εξουσιοδότηση για τον καθορισμό του υποκειμένου και αντικειμένου του φόρου, του φορολογικού συντε-λεστού και των φορολογικών απαλλαγών.
Επʼ ευκαιρία, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η επιμονή και των δύο νό-μων 230/1975 και 1730/1987 για επιβολή αναγκαστικής χρηματικής υπέρ της ΕΡΤ εισφοράς εις βάρος των καταναλωτών ηλεκτρικού ρεύματος υπό τη μορφή ανταποδοτικού τέλους παρουσιάζεται από νομική άποψη ως ουτοπία. Διότι κατʼ εξουσιοδότηση των νόμων αυ-τών δεν επιβάλλεται η εισφορά στους κατόχους συσκευής ραδιοφώ-νου ή τηλεοράσεως, αλλά στους κατόχους μετρητού ή μετρητών η-λεκτρικού ρεύματος για τους οποίους η αποκλειστική, άμεση και συ-γκεκριμένη ειδική αντιπαροχή και ωφέλεια συνίσταται μόνον στην κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Αλλά και αν ακόμη από τους νό-μους αυτούς είχε παραχωρηθεί στη Διοίκηση εξουσιοδότηση για επι-βολή αναγκαστικής χρηματικής εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ σε βάρος μό-νον των κατόχων συσκευής ραδιοφώνου ή τηλεοράσεως, όπως τού-το συμβαίνει στη Γαλλία, και τότε πάλι δε θα εστοιχειοθετείτο ή έν-νοια του ανταποδοτικού τέλους. Διότι θα έλειπε το στοιχείο της ειδι-κής αντιπαροχής και ωφελείας εκ μέρους της ΕΡΤ προς όλους τους κατόχους των συσκευών αυτών, στοιχείο αποφασιστικό για την ύ-παρξη ανταποδοτικού τέλους.
Πράγματι, από τη φύση της η ΕΡΤ ως δημοσία υπηρεσία έχει ως άμε-ση αποστολή την εξυπηρέτηση αποκλειστικά του γενικού συμφέρο-ντος υπό την έννοια της μαζικής κατά τρόπο ενιαίο και αδιαίρετο ε-νημερώσεως του κοινού, σύμφωνα πάντοτε με την εκάστοτε κυβερ-νητική πολιτική.
Δεν είναι δηλαδή δυνατόν σʼ ένα δημοκρατικό καθεστώς η ΕΡΤ να παρουσιάζεται αναγκαστικά για όλους τους κατόχους συσκευής ραδι-οφώνου ή τηλεοράσεως ωφέλιμη, επιθυμητή και εξατομικευμένη.
Ανάλογη άποψη έχει ήδη υιοθετήσει προ πολλού χρόνου και κατʼ ε-πανάληψη η νομολογία του Γαλλικού Συνταγματικού Συμβουλίου, το οποίο έχει κρίνει ότι η σχετική αναγκαστική χρηματική εισφορά των κατόχων συσκευής ραδιοφώνου ή τηλεοράσεως δεν αποτελεί αντα-ποδοτικό τέλος, αφού δεν υπάρχει για καθένα απʼ αυτούς ειδική α-ντιπαροχή (ωφέλεια).
Ύστερα από όλα αυτά δύο νομικές λύσεις απομένουν για την αποκα-τάσταση της νομιμότητος ως συνέπεια και της ακυρωτικής αποφάσε-ως 2909/1988 του Συμβουλίου της Επικρατείας: Η να καταργηθεί τελείως η υπέρ της ΕΡΤ αναγκαστική χρηματική εισφορά, πράγμα που θα ήταν ευχής έργο, προκειμένου να καθιερωθεί τακτική επιχο-ρήγηση της ΕΡΤ από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και αυστηρός κατʼ ακολουθία δημοσιονομικός έλεγχος επί της οικονομικής διαχειρίσεως του δημοσίου αυτού οργανισμού. Η στην αντίθετη περίπτωση που η πολιτική ηγεσία επιθυμεί τη συνέχιση της επιβολής και εισπράξεως από τους καταναλωτάς του ηλεκτρικού ρεύματος αναγκαστικής χρη-ματικής εισφοράς υπέρ της ΕΡΤ, θα πρέπει σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 78 του Συντάγματος η εισφορά αυτή να θεσπισθεί εξ ολοκλήρου με τυπικό νόμο.
Διαφορετική νομική λύση έχει ως άμεσο αποτέλεσμα τη διαιώνιση της παρανομίας στην είσπραξη της υπέρ της ΕΡΤ εισφοράς, πράγμα το οποίο αντίκειται στις αρχές της ευνομούμενης Πολιτείας, του Κρά-τους Δικαίου και της Δημοκρατίας.
_________________